කළු අන්ධ ආකාසයේ

තරු හැංගිලා

සඳ වැහැරිලා

නුඹ  නැති නිසා

මා තනි වෙලා

ගිණි රස්න මංතීරුවේ

පා නොගැටිලා

පාළුව හමයි

නුඹ දුර නිසා

මා ඉමි බලා

තුරු නීල වන තීරයේ

ලිය වැල් හැලී

රුක් පෙති වැටී

නුඹ එන තුරා

නොපිපී හිදී...

 

වර්චුවල් ලොවෙන්

බැස එන්න සඳවති…

මල් වදුල් පිපී

නෙත් සලයි සෙනෙහසේ

විහඟ සර සවන්

මියුලැසින් නුබ සිඹී

ඉන්ද්‍රචාපයේ

සායමින් වැසි

මන්දහාසයේ

රූපයන් දිලේ

එන්න මා ප්‍රියේ

ඇවිදින්න …

තථ්‍ය උද්‍යානයේ …

තරු වියන් සැදී

එළි පහන් මවයි සීතලේ

නිශාචර සුළං

කොඳුරමින් ගත වෙලී

අන්ධකාරයේ

කළුවරත් මැකේ

චාතුර්යයේ

දෑස් දල්වමින්

වර්චුවල් ලෝකයෙන්

මිදෙන්න සඳවති

විඳින්න ආදරේ

රියල් උද්‍යානයේ

කැන්වස් කොලේ

මම ඇන්ඳ මගේ හීන
කැන්වස් කොලේ
මම දුන්නෙ මං ආල
ලියටයි ලයේ

ස්නේහෙන්
ආදරෙන්
නෙත් ඈර
නිදි නෑර
හිත ගාව
උන්නෙමි බලං
ඇය සරසන හැටී
මගේ කැන්වස් කොලේ

ඇය මැකුව, ඇය ඇන්ඳා
අලුතින් කොලේ
පැහැ ගන්වා සිත්තම් ලා
ඈ සිත් ලෙසේ

ස්නේහේ
දැහැනින්
බැදි දෑස
රෝමාන්ත
මත් වීලා
සැනහුනි සිතෙන්
ඇය සරනා සැටී
මගේ හදවත් පොතේ

ළාමකද මම ලියේ

විල් තෙරේ පීදුන මලේ
පරවයන්නේ කොහේ
අද එළිය දුටු මා හදේ
පුදන්නට දෙනු ආදරේ

සුවඳ නොසලා ලයේ
සැඟව යා යුතු නොවේ
නොවිදි පුසුඹෙහි රසේ
විදින්නට මට සිතේ


වියලි දෙතොලට වතේ
වසත් රූ සිරි මවා
අදින්නට මට සිතේ
නොදෙන්නේ කිම
අහිමි අවසර

ළාමකද මම ලියේ

පාලුව

කොහේදෝ සිට

නොසිතු මොහොතක

වියලි හදවෙත

ඇදී ආ

කුමරියේ……

කෙසේදෝ මගේ

සිඳුන මනසට

වැස්ස වැස්සුවේ

සිනා පාමින් 

රුවැතියේ……

කෙසේ කියමිද

පිපෙන මාහද

සැලෙන බව

නුඹ නොමැති

මොහොතට

මා ලඟින්

මගේ ප්‍රේමියේ...

රශෝමාන් දොරටුව ලඟට එනවද?

නාරී රූ පිරූ
ලලනාවියේ
ගත දුටු මොහොතේ
මගේ ලය බැඳුනේ...
විඳ ගන්නයි
ඔය පහස
මේ වනයේ දී
මා හරි පෙම්බරයි
දරදඬුයි

ආදරණීයම සොරදෙටුවා මමයි

සමුරායී
මා මෙන් ප්‍රේමවන්ත නෑ
මට මෙන් රාගී වෙන්න බෑ
නුබ ගත සරසවන්න බෑ
නුඹේ හිත සතපවන්නේ නෑ

සමුරායී
නුඹ නලවන්න දන්නේ නෑ
නිදහස දෙන්න එන්නේ නෑ
නුඹ වෙත ආලවන්ත නෑ
නුඹට ගැලපෙන්නේම නෑ

මතකද මා...
ටජිමාරෝ...
දරදඬු ආලවන්තයා
ඔබ සැනසූ....
විදින්න තව මොහොතක්
එනවද
රශෝමාන් දොරටුව ලඟටවත්

එනවද……?

හරි සීතලයි
තුරුළු වෙන්නට ආසයි
හැඟුම් අවදිව බලා ඉන්නෙත්
එනතුරා
ස්නේහයේ ලිය වැල් සරා

සඳ කැන් ගලා
ඔච්චම් කලා
තනි යහන
ඉඩ කඩ වැඩි නිසා

හරි කම්මැලියි
පෙම් පබදින්න ආසයි
වදන් ගුලි වී බලා ඉන්නෙත්
එනතුරා
නුරාබස් සිපගනු නියා

පවනැල් එතී

හිනැහී ගියා

තනි ලයට

උණුහුම මදි නිසා

හරි ලස්සනයි

ඇවිද යන්නට ආසයි

දෑත් විහිදා බලා ඉන්නෙත්

එනතුරා

යෞවනී හද සැරි සරා

තුරු මල් පිපි

ඉඟි බිඟි කලා

පිණි පලසේ

තනිවම ඇවිදින නිසා

පෙම්වතී…

ආදරේ මාවතේ

ප්‍රේමයෙන් නෑ වෙවී

සෘංගාර 

මන්දාරමේ

මන් සොයා ඇදෙන්න 

පෙම්වතී…

මල් පිපෙන්නේ

රොන් පිරෙන්නේ

පෑයුවොත්නේ 

අහසේ සඳවතී

නිල දිලෙන්නේ

නල හමන්නේ

පිරුනොතින්නේ

සීතේ වසුමති

හිත සොයන්නේ

හද අහන්නේ

එනතුරානේ

මගේ පෙම්වතී...

මතුවෙන පින්තාරුව

කාලයේ නිල් වනේ
නොපිපුන මල් වැලේ
මල් පිබිඳී එන්නේ

මතකයේ විල් දියේ
නොදිලුනු රළ පෙලේ
රළ නැලවී එන්නේ

ගිම්හානේ
ගිම් දාහේ
සමීරෙන්
වියැකිලා
වස්සාන
හිත්ලාන
උණුහුමක්
මතුවෙලා

සන්තානේ
සිත් මානේ
සිතුවිලිත්
පැටලිලා
පින්තාරු
කඩදහියේ
පින්තාරුවක්....
මතුවෙන්න
ඇරඹිලා

නරුමයෙකුගේ ආදරය

අහස ලඟට යන්න

පියගැට පෙල දෙන්න

රළ පහසින් තෙමෙන්න

මුහුද ගෙනත් දෙන්න 

ඇගේ සිනහා විඳින්න

අතීතයට යවන්න

සීතල සඳ ගිණි තියන්න

එකම එක වරක් අවසර දෙනවාද?

දිය දහරා වියලවන්න

එකම වතාවක් එන්නද සොඳුර

සිහිනයේ කිමිදෙන්න

සිහිනයක්ම වන්න

මීදුමෙන් වැසෙන්න

හන්තානය වන්න

සිපගන්නට වේදනාවේ

සියුමැලි රස වෙන්න

සීතල සඳ ගිණි තියන්න

එකම එක වරක් අවසර දෙනවාද?

දිය දහරා වියලවන්න

එකම වතාවක් එන්නද සොඳුර

සත පහක්
අතේ නැති
යුවතියක්,
පිච්චියක් අතේ නැති
මේ මගෙන්,
රුපියලක් ඉල්ලනව 

දෙන්නම්ලු
මාසෙකින්

දෙගුණයක පොලියකුත්
ඒකටම ඇඩ් කරලා

දුකින් මා

හිස ඇදුම් කයි
හිත කැඩෙන්නට ලඟ වගෙයි
ඇස් විඩාවක දුකින් ලතවෙයි
මගේ දුක මා තව පෙලයි

තෙතක් නැති
හදවතක් වෙනුවෙන්
ආල කල මා
අනුවණෙක් යැයි හන්වඩු ගසා
තවත් මා අසරණ කරන්නට
මිතුරනේ
මා සොයා එනු නම් එපා

රෑ

තනියම මං
මේ සයනයේ
දෙදෙනකු උන්
පෙර දිනයක

තනිකම දැං
හරි සුව දෙයි
කිම පෙර කල්
එය නොදුටුවේ

සීත රැය මුව ලඟට ඇවිදින්

මියුරු පදවැල් පබදිමින්

නුඹ ඈත හිම මත සුසුම් වැල්

පා කරන හැටි ආදර සොවින්

මුමුණයි මගේ දෙසවන් අගින්

කොඳ මලක පෙති පිබිදෙන සැනින්

නුඹේ මිහිරි මතකයේ රොන් ගලයි

මගේ හදින් පිබිදුනු මල් මතින්

එන සුවඳ දැනුනිද නුඹට දැං

සඳ කැණැති ගලනා විට සෙමින්

නුඹේ උවනේ සිරි දිය මත ‍ඇදෙයි

සඳට පෙම් බැදි තරුවකින්

එන එළිය මුණ ගැසුනිද කියන්

ලෙලෙන තුරු දළු මදහසින්

නුඹ ලවන් මා සිත මත අදියි

මගේ ලයෙන් ගිලිහුනු නුරාවැල්

නුඹ සොයා ඒවී ඉක්මනින්

දුමාරය

අඳුරු මාවතයි - සොඳුරු හීනයයි
පවන් මානයේ - ගතක් පියාඹයි
ඇසක් මැදියමේ - අතක් සොයන්නේ
මසක් ගණින්නට - හෙටක් සැහැල්ලුවේ
පහස විඳින්නයි

ගැහෙන දෙතොල් පෙති - සැලෙන හදවතින්
තවත් ලයක් මත - තුරුල ලබද්දි
හෙටක් සැහැල්ලුවේ - පහස විදින්නට
තවත් එකක් - රන් මසක් ගණින්නට

සිහින නිම්නයේ - පියඹා යන්නයි
වේදනාව - මිරිඟුවක පිහිටි සඳ
සිරුර පර කරන් - මසක් මිට අරන්
හෙටක් නැති කරන් - මායා ධූලි වලා
වෙලා පෙලා වත - මුලා වුනා නැඟණී
පෙම් බැඳි - මෝධක දුමාරයෙන්

ආකාශයේ...

සුවඳ මල් ලඟ
සුවඳ නොදැනෙන
පාට මල් වල
පාට නොපෙනෙන
හමන සුළඟේ
පහස නොගැටෙන

ආකාශයක
තනි වෙද්දි
නොතනියට
මා ලඟින්
මට හිටියේ
මගේ හිත
නුඹමයි...

ආයෙත් මොනවහරි ටිකක් ලියලා නෙට් එකේ දාන්න හිතුනා කාලෙකට පස්සේ..පටන් ගනිද්දිම මුලින්ම මගේ මිතුරෙක් ලියපු පද පෙලක් පල කරන්න හිතුවා.. ඔහු තමා මම අත හැර දමා තිබූ බ්ලොග් වැඩේ ආයෙත් පටන් ගන්න කියලා මාව දිරිමත් කලේ!.

ඊයේ කළුවර නිසා
සිතුනා හෙට ආලෝකයෙන් පිරේ යැයි කියා
ඒත් ඒ හෙටත් අඳුරෙන්ම පිරිලා
තේරුනේ වර්තමානය පසු කල පසුයි!

එකෙකුට,



රළු අහස කළුවරයි

ජීවිතෙත් කළුවරයි

සිතුවිලිත් කළුවරයි

ඇගේ හද වාගෙමයි


තවෙකෙකුට,


මුළු අහස පැහැබරයි

ජීවිතෙත් පලබරයි

ස්නේහයත් දෝරේ යයි

ඇගේ හද නිසාමයි

අඳුර තව දුර යැයි සිතා
වියලි  බිම් කඩ එළි කලත්
සීත වැහි බිදු නැති නිසා
මුළු බිමම වියලී ගියා

මාවතට ඉම නැත යැයි සිතා
හිතේ සීමා බිද දමන්
ආශාවන් පිබිදුනා
නිමේශයකට ගැලුව ස්නේහය
සදාකාලික රූ මවා
හිතේ අද්දර මායාවන්
කැටයම් කලා

අඳුර තව ලං ලං වෙලා
අතීතයේ පව් පෙන්වවමින්
මාව තව අසරණ කලා
ජීවිතේ අනියත නිසා